Cuma günü kabir ziyaret etmenin hükmü nedir?

Yazı boyutu
WhatsApp PDF

Soru

Cuma günü kabir ziyaret etmenin hükmü nedir?

Fetva

Allah Rasulü ﷺ İslam’ın bidayetinde puta tapma inancını hatırlatmaması adına kabir ziyaretini yasaklamış tevhid inancı kalplerde iyice yerleştikten sonra ise “Size kabir ziyaretinde bulunmayı yasaklamıştım. Ancak artık ziyaret edebilirsiniz.”1 buyurmuş, diğer rivayetlerde kabir ziyaret etmenin kişiye ahireti hatırlatacağını2 ve onu dünyaya meyletmekten uzaklaştıracağını3 ifade etmiştir. Rasulullah’ın ﷺ bu ifadesinden hareketle fukaha; sadece Allah ﷻ rızasını gözetmek, kabre dokunmamak, kabir taşlarını öpmemek4 ve kabrin üzerine basmamak5 şartıyla ziyarette bulunmanın mendub olduğunu ifade etmektedir.

Kabir ziyaretinin her vakitte kıymetli olduğunu beyan eden fukaha,6 Cuma günü daha faziletli olduğunu ifade etmektedir.7 Nitekim Allah Rasulü’nden ﷺ “Kim her Cuma günü anne babasının yahut onlardan birinin kabrini ziyaret ederse günahları affedilir ve itaatkar kullar zümresinden olur.” buyurduğu nakledilmektedir. 8 Ayrıca bazı alimler, Muhammed b. Vâsi’den nakledilen “Ölüler; Cuma günü, cumadan bir gün önce ve bir gün sonra kendilerini ziyaret edenleri bilirler.”9 rivayetini de bu günlerde ziyaretin faziletine gerekçe olarak zikretmişlerdir. Buna göre mutlak olarak her vakitte kabir ziyaretinde bulunmak caiz olmakla beraber Cuma günü bunu yapmak daha faziletlidir.

Dipnotlar ve kaynaklar9
  1. Müslim, Edâhî, 37 (Hadis No: 1997). ↩

  2. Nesâî, Eşribe, 40 (Hadis No: 5651). ↩

  3. İbn Mâce, Cenâiz, 47 (Hadis No: 1571) ↩

  4. Ahmed b. Muhammed b. İsmâîl et-Tahtâvî, Hâşiyetu’t-Tahtâvî (İstanbul: el-Mektebetu’l-Hanîfiyye, 2018), 2/454. ↩

  5. Hasan b. Ali eş-Şurunbulâlî, Merâki’l-Felâh(Haşiyetu’t-Tahtâvî ile beraber) (İstanbul: el-Mektebetu’l-Hanîfiyye, 2018), 2/453. ↩

  6. et-Tahtâvî, Hâşiyetu’t-Tahtâvî, 2/453. ↩

  7. Muhammed Emin İbn Abidin, Raddu’l-Muhtâr ala’d-Durri’l-Muhtâr (Beyrut: Dâru’l-Marife, 2015), 3/177. ↩

  8. Ebu’l-Kâsım Süleymân b. Ahmed et-Taberânî, el-Mu’cemu’s-Sağîr (Beyrut: el-Mektebu’l-İslâmî, 1985), 2/160 (Hadis No: 955). ↩

  9. Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn b. Alî el-Beyhakī, Şuabu’l-İmân (Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 2000), 7/18 (Hadis No: 9301). ↩